नाडाका पूर्व अध्यक्ष ध्रुव थापाको पोखरामा घर र शोरुम जल्दा छोराले लेखे यस्तो भावुक स्टाटस

पोखरा – अटोमोबाइल व्यवसायीहरुको संगठन नाडाका पूर्व अध्यक्ष ध्रुब थापाको पोखरामा अवस्थित घर र गाडीको शोरुम सबै जलेको छ । यो अवस्थामा थापाका छोरा सौरव थापाले फेसबुकमा भावुक स्टाटस लेखेका छन् ।

उनले आफ्नो बुवा र परिवारका अन्य सदस्यले मेहनतका साथ नेपालमै बसेर केही गरौ भन्ने उद्देश्यका साथ कमाएको सम्पत्तिलाई जेनजी आन्दोलनको नाममा नस्ट गरिएकोमा निकै नै दुःखित भएको बताएका छन् ।

उनको स्टाटस जस्ताको तस्तै :

बधाई, कथित परिवर्तनको पुस्ता भनिने जेन–जी । म पनि जेनजीमै पर्छु र सुरु देखि नै म पनि यसैको समर्थनमा थिए । परिवर्तन आवश्यक थियो । तर कुन मूल्यमा ?

सेप्टेम्बर ९ मेरो परिवारका लागि दुःखद दिन बन्यो। मानिसहरूले आक्रमण गर्न थालेपछि हामी हाम्रो निवासस्थानबाट भाग्न बाध्य भयौं, जुन कुरा हामीले कहिल्यै अपेक्षा गरेका थिएनौं। हाम्रो घर, हाम्रो अफिस, र अरूलाई भाडामा दिएका सम्पत्ति समेत आक्रमणमा परे। यो साधारण दङ्गाबाट मात्र सुरु भएको थिएन- तर केही समूहहरूले योजनाबद्ध रूपमा पेट्रोलका कन्टेनर बोकेर तल–तल, कुनाकाप्चा नछोडी, नियोजित तरिकाले जलाएका थिए। र त्यही आगोमा, हाम्रो प्रिय घरकाम गर्ने दिदी फसिन्। उनी बाहिर निस्कन सकिनन् र जीवितै जलेर मृत्यु भइन्। उहाँलाई हार्दिक श्रद्धाञ्जली। म अझै विश्वास गर्न सक्दिन, मानिसहरू यति निर्दयी कसरी हुन सक्छन् भनेर। प्रदर्शनकारीहरू प्रलोभनमा परेका होला, तर पेट्रोल बोकेर आएका मानिसहरूलाई ठ्याक्कै थाहा थियो उनीहरू कुन घरमा हमला गरिरहेका छन् भनेर। उनीहरूलाई भित्रको जीवनको कुनै मतलब थिएन, मानवताको कुनै अर्थ थिएन। उनीहरू त हत्यारा भएर आएका थिए।

मेरो बुवाले सेकेन्ड ह्यान्ड बाइक किनबेच गर्ने र आफैले सफा र सर्भिसिङ गर्ने कार्यबाट व्यावसायिक यात्रा शुरु गर्नुभएको थियो । त्यही सानो सुरुवातबाट, ३० वर्षको मेहनतमा उहाँले कमै मानिसले पाउन सक्ने उचाइमा पुगेर एउटा साम्राज्य निर्माण गर्नुभयो। उहाँ पोखराको प्रतिनिधित्व गर्दै नाडाका पहिलो अध्यक्ष समेत बन्नुभयो। भूकम्पका बेला आफ्नै ज्यान जोखिममा राखेर नेपालभर सहयोग वितरण गर्नुभएको थियो, कोभिडको समयमा एम्बुलेन्स दान गर्नुभयो, असहाय विद्यार्थीलाई छात्रवृत्ति दिनुभयो, कठिन समयमा पनि दान गर्न कहिल्यै पछि हट्नु भएन। हामी आफ्नै संघर्षमा हुँदा पनि "किन बाहिर बाँड्दै हुनुहुन्छ?" भनेर रिसाउने गर्थ्यौं। तर त्यस्तो मान्छे-त्यस्तो परिवार-को सम्पूर्ण सपना, पसिना र त्यागलाई खरानी बनाइदिँदा भएको पीडा कुनै वित्तीय घाटाभन्दा धेरै गहिरो छ।

आगोले केवल पर्खाल र फर्निचर मात्र जलाएन, हाम्रो सपनाहरू, हाम्रो संघर्ष, र हाम्रो दृष्टिलाई पनि जलेर खरानी बनाइदियो। र किन? केवल मेरो बुबाका दाई राजनीतिज्ञ भएको कारणले। त्यो पनि मैले चिनेका थोरै ईमानदार नेतामध्ये एक हुनुहुन्छ। म परिवारको मान्छे भएकाले नभई, सत्यका आधारमा भन्छु। म जान्दछु- आधा मानिसले असहमति जनाउनेछन्, तर सत्य यही हो। तपाईं सफलता प्रति डाह गरेर होइन, संघर्ष गरेर अघि बढ्नुपर्छ। म नेपाललाई सोध्न चाहन्छु— यहाँ सफल हुनु के अपराध हो? आफ्नै देशमा बसेर केही गर्न खोज्नु, लगानी गर्नु, जोखिम लिनु- के यो गलत हो? म जहिले पनि विदेशमा रहेका साथीहरूलाई नेपाल फर्केर लगानी गर्न, केही बनाउन आग्रह गर्थें। तर आज, म तिनलाई के भनूँ?

म तीमध्ये एक हुँ, जसलाई आफ्ना नजिकका मानिससँग समस्या परेमा शान्त रहन सक्दिनँ। तर यसरी असहाय महसुस मैले जीवनमा कहिल्यै गरेको थिइनँ। मेरो बुबा, आमा र भाइले आफ्नै आँखै अगाडि हाम्रो घर जलेको देखें। उनीहरूले घर जलिरहेको हेरे, र म उनीहरूलाई। तर केही गर्न सकिनँ। त्यसमाथि, केही असल मानिसहरूले हाम्रो समर्थन गर्दा, अरूले भने हाम्रो घर र व्यवसाय भ्रष्टाचारको पैसाले बनेको हो भन्ने दाबी गरे। के साँच्चै त्यस्तो थियो? मलाई लाग्दैन, आरोप लगाउनेहरूले पनि आफ्नै दाबीमा विश्वास गर्छन्। केवल अरूको सफल जीवनशैली वा राजनीतिक प्रभाव प्रति आक्रोशले प्रेरित थिए। हामीले बनाएको कुरामा जोखिम थियो, निद्रा गुमेको रात थियो, संघर्ष थियो- जुन अधिकांशले गर्न हिम्मत गर्थेनन्। यो हाम्रो मात्र होइन, सयौँ निजी व्यवसाय, स्टार्टअप र परिवारहरूको पनि कथा हो, जसलाई रातारात ध्वस्त पारियो।

तर हरेक खराब घटनामा केही राम्रो पक्ष पनि हुन्छ। यसले हामीलाई साँच्चै हाम्रो साथ दिने, माया गर्ने र आदर गर्ने व्यक्तिहरूलाई चिन्न सिकायो- जसले अन्धकारमा पनि हात समातेर उभिए। हामीलाई साथ र प्रेरणा दिने सबैलाई धन्यवाद। हामी कहिल्यै बिर्सने छैनौं। तपाईंहरूको दयालुता हाम्रो मुटुमा सदैव जीवित रहनेछ।

हो, हाम्रो घर गयो। कार्यालयहरू नष्ट भए। तर हाम्रो इच्छाशक्ति, हाम्रो सपना, र विशेष गरी नेपालप्रतिको प्रेम गुमेको छैन। म ठान्छु, धेरैले यो प्रेम गुमाउनेछन्, तर हामी गुमाउने छैनौं। भनिने ‘जेन-जी क्रान्ति’ ले राजनीतिक स्वार्थ र व्यक्तिगत डाहका कारण देशलाई २० वर्ष पछाडि धकेलेको हुन सक्छ, तर हामी यहाँ नेपालमै लड्छौं। फेरि उठ्छौं। फेरि बनाउँछौं।

बुबाले दिनुभएको विशेषाधिकार, उहाँले स्थापना गर्नुभएको व्यवसाय, नयाँ सुरु गर्न दिएको समर्थन- यी सबैभन्दा ठूलो कुरा उहाँले कहिल्यै शब्दमा नबोलेर, तर जीवनका हरेक परिस्थितिमा देखाएर सिकाउनुभएको हो- दृढ रहनु, आशा नत्याग्नु, र कुनै पनि अवस्थामा तनाव नलिनु। हाम्रो सम्पत्ति खरानीमा परिणत भयो होला, तर हाम्रो आत्मा अझ बलियो भएर दह्रिएको छ।

र कुनै आगोले यसलाई कहिल्यै नष्ट गर्न सक्दैन।